சேரவஞ்சி கவிதைகள் 22



ஆளரவமற்ற
கோவில்களுக்குச்
செல்வது வழக்கம்
இரவின்
பூரணத்தை தரிசிக்க

ஆளரவமற்ற
அனைத்து இடங்களிலும் பின்பு
உணரத் தொடங்கிய
மௌனத்தின் பூரணத்தையெல்லாம்
கோர்த்துக் கட்டியது
கால நடையால் இறுக

கடத்திக் கொண்டு போய்
மனம் எழுப்பியது
அதன் தனிக்கோவிலை

பிரதிஷ்ட்டை செய்தது
பேசாத விக்கிரகங்களை

உச்சரித்தது மந்திரங்களை
உள்ளும் புறமும் சென்றுவரும்
ஓம் என்னும் காற்று

இருள் மயமான இறைவன்
மௌனத்தின் மாதேவன்
விரவிக் குடிகொண்டான்
மனதின் கருவரையில்

யாரோ வரச்சொல்லி
கோவிலுக்குச் சென்ற
சாலையில் எதிர்ப்பட்ட மனிதர்
யாரையோ பலித்துக் காட்டி
சிரிக்கப் பணித்தார் என்னை.
சிரிக்க வேண்டியிருந்தது அன்று
அவர் மனம் நோகக்கூடுமென்று.

அமைதியாய் வீடு திரும்பினேன்
அடித்துக் கூடடைந்தேன்
சிறகிசையின் பின்னணியில்
அழுத பறவை போல ஏனோ

எழுப்பினேன் அன்றே
என் கோவிலை
என் தெய்வத்தை
சிறகடிப்பின் பறையிசை சாட்சியாய்

இப்போதெல்லாம்
இரைதேடச் செல்கிறேன்
கூடு திரும்பிக்
குருவியோடு இசைக்கிறேன்
என் இரவின் பாடலை

தனி உலகம்
சிறு கூடு
கீச்சுக்கள் பேச்சுக்கள்
இசைக்கருவிகள் கோவில்கள்
தாளங்களின் இடைவெளியில்
தெய்வங்களின் தரிசனங்கள்

மனத்தின் சிவனுக்கு
மௌனத்தில் அபிஷேகம்.

எது பெரிய கோவில்
என் மனதிற்கு வெளியில்?


சேரவஞ்சி

Photo  Manivannan Thangavelu

Comments